June 2nd, 2012

Воля

Агеявец.

Агеявец.

в. Агееўка> Магілёўская вобласць > Магілёў > Мастоцкі
в. Агеева>Магілёўская вобласць > Слаўгарад > Кабінагорскі
в. Агеева>Магілёўская вобласць > Слаўгарад > Каменкаўскі

Паходзіць ад імя Агей. Прыйшло ад старажытнагабрэйскага імя Хаггай, што азначае святочны чалавек, увесь у весялосці. Агеявец — весялун, хто ўмее весяліць сябе і іншых, цяпер бы назвалі зацейнікам, завадатарам. Значыць, правільна прозвішча трэба пісаць Агеявец, каб націск пры вымаўленні падаў на апошні склад, тады ў пераднаціскным з'явіцца неабходнасць напісаць і вымавіць -я-.
Крыніца: Уладзімір Юрэвіч. Слова жывое, роднае, гаваркое. Менск, Юнацтва, 1992.
http://knihi.com/Uladzimir_Jurevic/Bielaruskija_prozviscy.html

29 СНЕЖНЯ АГЕЯЎ ДЗЕНЬ.

29/16. Агей, Феафанія.

Агей. Агеяў дзень. Агей іней сее. Калі ў гэты дзень на дрэвах іней, то каляды будуць цёплыя. Агей пакажа надвор’е на красакавік
Калі на Агея моцны мароз, то ён прастаіць да вадохрышча.
На Агея іней - цёплыя каляды (7 студзеня), калі мароз, то ён прастаіць да вадохрышча (19 студзеня).
Прыйшоў Агей з марозам, калі "паветра калее, інеем сее". Ну, "зіма за маразы - мужык за святы"!
Сонца зараз усё часцей будзе азараць снягі яркімі прамянямі, усё вышэй паднімаецца ў руху па нябесным зборы. У такія сонечныя дні асабліва марозна.
У народзе шануюць Агея як заступніка за душу чалавека. Прарок Агей выхоўвае каханне да працы. Таму вось у гэты люты зімовы час Агей дае дзеўкам - па калаўроту, мужыкам - па сякеры і благаслаўляе на працу.
Хто на кашулю нітку сукае, хто ў лесе сякерай стукае.
Нарадзіўшыйся ў гэты дзень і з віламі спрытны, і сякерай і з быдлам спраўляецца.
Воля

Агародніцкі

Агародніцкі — гл. Есіповіч (са спіса шляхецкіх родаў)

в. Агародчыкі>Менская вобласць > Валожын >Вішнеўскі
в. Агароднікі> Менская вобласць > Валожын >Залескі
в. Агароднікі> Менская вобласць > Валожын >Першайскі
в. Агароднікі > Менская вобласць > Маладзечна >Гарадокскі
в. Агароднікі> Менская вобласць > Копыль > Цімкавіцкі
в. Агароднікі>Менская вобласць > Слуцак > Кіраўскі
в. Агароднікі>Менская вобласць > Слуцак > Казловіцкі
в. Іванаўскія Агароднікі>Менская вобласць > Слуцак > Кіраўскі
в. Агароднікі>Менская вобласць > Стаўбцы> Хатаўскі

в. Агароднікі> Віцебская вобласць > Паставы > Юнькаўскі
в. Агароднікі>Віцебская вобласць > Віцебск >Тулаўскі

в. Агародня Кузьмініцкая>Гомельская вобласць > Добруш > Кармянскі
в. Агароднікі>Гомельская вобласць > Калінкавічы >Беразоўскі
в. Агародня >Гомельская Гомельская вобласць > Добруш > Івакаўскі

в. Агароднікі> Брэсцкая вобласць > Брэст > Лышчыцкі
в. Агароднікі> Брэсцкая вобласць > Кобрын > Батчынскі
в. Агароднікі>Брэсцкая вобласць > Жабінка > Якаўчыцкі
в. Агароднікі>Брэсцкая вобласць > Баранавічы >Гірмантоўскі
в. Агароднікі >Брэсцкая вобласць > Камянец > Волчынскі
в. Агароднікі >Брэсцкая вобласць > Камянец > Дзмітравіцкі
в. Агароднікі>Брэсцкая вобласць > Камянец > Каменюцкі
в. Агароднікі >Брэсцкая вобласць > Камянец > Агародніцкі
в. Агароднікі > Брэсцкая вобласць > Бяроза > Сакалоўскі
в. Агароднікі> Брэсцкая вобласць > Пружаны >Пружанскі

в. Агароднікі>Гарадзенская вобласць > Гародня > Гожскі
в. Агароднікі>Гарадзенская вобласць > Гародня >Квасоўскі
в. Агароднікі>Гарадзенская вобласць > Гародня >Абухоўскі
в. Агароднікі>Гарадзенская вобласць > Дзятлава >Меляхавіцкі
в. Агароднікі>Гарадзенская вобласць > Дзятлава >Парэцкі
в. Агароднікі >Гарадзенская вобласць > Ваўкавыск >Роскі
в. Агароднікі >Гарадзенская вобласць > Ваўкавыск >Гнезнаўскі
в. Агароднікі> Гарадзенская вобласць > Ваўкавыск >Шылавіцкі
в. Агароднікі> Гарадзенская вобласць > Ліда > Ганчарскі
в. Агароднікі> Гарадзенская вобласць > Ліда > Дубровенскі
в. Агароднікі> Гарадзенская вобласць > Ліда > Тарноўскі
в. Агароднікі> Гарадзенская вобласць > Ліда > Хадароўскі
в. Агароднікі > Гарадзенская вобласць > Масты > Зарудаўеўскі
в. Агароднікі> Гарадзенская вобласць > Масты > Хартыцкі
в. Агароднікі>Гарадзенская вобласць > Наваградак >Ваўкавіцкі
в. Агароднікі>Гарадзенская вобласць > Шчучын > Шчучынскі
в. Агароднікі >Гарадзенская вобласць > Ашмяны >Навасёлкаўскі
в. Агароднікі> Гарадзенская вобласць > Свіслач >Вердаміцкі
в. Агароднікі >Гарадзенская вобласць > Іўе > Ліпнішкаўскі
в. Агароднікі >Гарадзенская вобласць > Воранава >Вараноўскі

АГАРОДНІКІ

Сяляне, якiя пасялялiся на невялiкiх участках аямлi i выконвалi пэўныя павiннасцi. Паводле “ Уставы на валокi” 1557, А. надзялялi ўчасткамі зямлi па 3 мopгi i ссялялi ў вёскi па 10-20 двароў недалёка ад фальваркў. 3а надзел А. працавалi ў велiкакняжацкiх цi памешчыцкiх маёнтках 1 дзень у тыдзень без каня, а ix жонкi - 6 дзён за лета. У час валочнай памеры (канец 30-х г. 16 ст. сярэдзiна 17 ст.) у катэгорыю А. пераводзiлi i чэлядзь. У 18-1-й пал. 19 ст. А. звалiся жыхары бел. вёсак i мястэчак, якiя мелi толькі хату i агарод. Напярэдаднi рзформы 1861 А. i бабылi - самыя бедныя прыгонныя сяляне. у 1848 у Вiленскай i Мiнскай губ. ix было адпаведна 6,9 i 9 % ад памешчыцкіх сялян, у Гродзенскай губ. у 1858 - 4,5 %.
http://rv-blr.com/dictonary/view/6823

1 ТРАЎНЯ КУЗЬМА АГАРОДНІК.

(Звярніце увагу: ў Гомельскай вобласці вёска так і называецца - в. Агародня Кузьмініцкая>Гомельская вобласць > Добруш > Кармянскі)
На гэты дзень прынята было сеяць моркву, буракі.
Агароднік у дзверы пастукаў, капаць грады паклікаў.
Агароднік загадае паспяшацца, насенне калодзежнай вадой намочыць.
У Агародніка - ахвота без лішняга вока пасеяць і пасадзіць.
На Кузьму - сей моркву і бурак.
І чалавеку, у гэты дзень народжанаму, не вандроўцам належыла быць, а агароднікам. Клапаціцца аб плоду гародніны, над градамі спіну гнуць. Тады, маўляў, і ў лёсе ў яго будзе шлях, а не бездараж.
Капалі сяляне грады і казалі: "Прыйшоў Кузьма - зазірнуў у паграба, лапату ўзяў - у хаты зямлю ўскапаў". Па народным павер'і, рупіцца Кузьма аб жываце, гэта значыць аб здароўі і аб жыцці селяніна. І таму насенне плоду-гародніны ў яго ў запасе шмат. Яно спаўна захаванае. Агароднік будзе ахоўваць усходы ад праліўных дажджоў, ад сухастояў. Будзе збіраць гаючую расу на градах.
Лопнуўшыя на Кузьму (1 траўня) чаромхавыя почкі кажуць, што вясна ўжо ў поўнай сіле. Апынецца дзень цёплым, другая палова месяца будзе халоднай, і наадварот. Чым цяплей пачатак месяца, тым халадней у канцы траўня і лета будзе дажджлівым.
"Кузьма - бясталентная галава", "кузькіна маці", "падкузьміць" - казалі прымаўкамі, прыказкамі.
Кузьма, у вусновых святцаў, асвячаў працы на прысядзібным участку: "Сей моркву і бурак". "Агарод - бабін прыбытак". Высейваліся і кроп, і радыска. Па таемнасці ад вачэй зайздросных. Асцерагайся чужых, не то сурочаць. "Зайздрасць - што твая іржа, увесь ураджай з'есць поедам".
Насенне перад пасевам вымочвалі, абрызгівалі рачной, крынічнай вадой, прытым крыніца залагоджвалася грошыкамі. Да град вывозілі насенне ў лапці, дзеялі замову для мацнейшай надзейнасці.
Алешына заквітнела - сей грэчку. Красаванне фіялкі і зацвітанне вярбы-брэдніку паказваюць на пачатак сяўбы радыскі і морквы, цыбулі, кропу і пятрушкі.
Па звычаях перад пасевам выходзяць раніцай да абетных студняў для замочвання насення і, у надзеі на будучы ўраджай, кідаюць медныя грошы на дно студні. Другія лічаць больш лепшым замочваць насенне рачной вадой на працягу трох ранішніх світанкаў. У такім разе ўтоенасць ёсць важная справа: інакш ураджай будзе дрэнны.
Гарод бабін прыбытак.
Гарод для сям'і падмога.

1/18. КУЗЬМА (АЛЕСЬ ЛОЗКА).

Гэты прысвятак, як і многія іншыя ў календары, служыць арыенцірам для селяніна ў выкананні розных работ. «У дзень святога Кузьмы сеюць моркву і буракі» (Паўлюкоўскі, 1934). На Паазершчыне гаварылі: «Май Кузьма з морквінай сустракае, а Пахом з гурком праводзіць» (Ляснічы, 1990). Тут таксама садзілі часнык і іншыя карняплоды. Прычым стараліся тое рабіць у поўню, бо лічылі, што ў такім выпадку гародніна пойдзе не ў траву, а ў корань.
Назву прысвятак атрымаў з шэрагу кананізаваных імен царквою, што прыпадалі на гэты дзень, а іменна – свяціцеля Касьмы, япіскапа Халкіданскага ( у 815 – 820 ).
У еўрапейскіх краінах вялікія святкаванні наглядаліся на пачатку месяца, у той час як у Беларусі такое першамайскае свята адсутнічае, калі не лічыць афіцыйны міжнародны дзень працы і міру, што прыйшоў пазней да нас. Ёсць падстава сцвяржаць, што беларуская першамайская традыцыя, як і ў іншых, была перанесена на хрысціянскую «рухомую» Тройцу. Аб гэтым сведчаць і некаторыя прыклады з іншых краін. У раёнах Эльзаса і Латарынгіі Францыі многія абрады, звязаныя з майскім цыклам (зеленню), прымяркоўваліся да Тройцы (Pentecote) (КЗ, 1977. С. 47).
Воля

Агонь

Агонь(са спіса шляхецкіх родаў)

АГНЕШ, АГНЕЖ

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі.
АГНЕШ, АГНЕЖ — рака ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласьці (басэйн Заходняй Дзьвіны). Даўжыня 13 км. Плошча водазабору 48 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,6 ‰. Выцякае з возера Заляшна, працякае па Лучоскай нізіне. Упадае ў возера Езярышча на паўднёвым усходзе. Рэчышча каналізаванае ад вытоку да вёскі Горкі (4,6 км) і ў нізкай плыні (на 4,1 км угару ад вусьця).
Крыніцы
• Блакiтная кнiга Беларусi. - Мн.:БелЭн, 1994.
Атрымана з «http://be-x-old.wikipedia.org/wiki/%D0%90%D0%B3%D0%BD%D0%B5%D1%88

в. Агоні>Віцебская вобласць > Браслаў >Слабадкоўскі

АГНІШЧА, ВОГНІШЧА.

Адкрытая пляцоўка для распальвання і падтрымання агню. Лакальная назва агмень. Вядома з ранняга палеаліту. У познім палеаліце А. абклададі камянямі, часам абмазвалі глінай. У многіх народаў А. лічылася свяшчэнным месцпм жылля, іграла важную ролю ў сямейных абрадах абшчыны. І ў больш позні час А. служыла для вытворчых паірэб: у кавальскай справе, пры абпальванні ганчарных вырабаў і інш. У фальварках размяшчаліся ў кухнях, броварах і інш.; былі мураваныя або абкладваліся дрэвам. У ўсх. – слав. Народаў на аснове А. ўзніклі камін і печ.
Крыніца: http://rv-blr.com/dictonary?alpha=&authenticity_token=7ac738a48b166025e45f6b2c67b725bd415bc85e&page=1

АГОНЬ

Адна з першасных стыхій, якая ўдзельнічала ў акце стварэньня сьвету, у міфалагічных уяўленьнях продкаў супрацьстаіць вадзе. Па адной з вэрсіяў, агонь упершыню трапіў на зямлю разам з Перуном. Бог паслаў яго на зямлю, каб пакараць чорта, які спакусіў першых людзей сьвету — Адама і Еву. Чорт схаваўся за ясенем, а Бог перуном запаліў яго. З таго часу людзі пачалі разводзіць агонь і карыстацца ім. Агонь мае амбівалентны характар: ён можа сагрэць і накарміць («справядлівы», «свойскі»), а можа і зьнішчыць, спаліць («чортаў агонь»).
Асаблівай павагай карыстаўся «жывы» агонь, які здабывалі шляхам трэньня двух драўляных брускоў. Ім падпальвалі саламянае пудзіла на Масьленку, распальвалі купальскае вогнішча (гл. Купальле). На Вялікдзень тушылі «стары» агонь, а праз тры дні ў двары распальвалі такім чынам новы, «малады». Другі раз гэты ж абрад паўтаралі на Багача, Сямёна або Узьвіжаньне, калі спраўлялі Жаніцьбу коміна. «Жывым» агнём распальвалі вогнішчы з двух бакоў вёскі, каб засьцерагчы жывелу ад эпідэміі. Сымволіка агню шырока выкарыстоўвалася ў вясельнай і пахавальнай абраднасьці. Як надзейны ачышчальны сродак ён павінен быў зьнішчыць усе падробы ведзьмакоў супраць маладых, таму перад тым як вясельны поезд уедзе ў двор, у варотах палілі стары саламяны сноп. Калі ў сям'і паміраў чалавек, то сьледам за труной у гаршку несьлі гарачыя вугалькі, якія бралі з печы ў хаце памерлага. Гаршчок з вугалькамі пераварочвалі і ставілі на магілу. На Беларусі вядомы звычай «грэць нябожчыка». На другі або на трэці дзень паьсля пахаваньня ў двары памерлага спальвалі стружкі, якія засталіся пасьля габляваньня дошак для труны.
Стаўленьне чалавека да агню як да жывой істоты, якая можа і дапамагчы, і пакараць, паслужыла асновай для ўзьнікненьня цэлай сістэмы рэгламентацый паводзінаў у дачыненьні да яго. Забаранялася пляваць на агонь («будзе вогнік або ўвесь рот і язык абсядуць балячкі»), нельга было заліваць агонь вадой, трэба было дачакацца, каб сам дагарэў і патух. Катэгарычна забаранялася пазычаць агонь чужым людзям і асабліва ў вялікае сьвята. Каб засьцерагчы сваё жытло і гаспадарку ад «перуновых стрэл», на ліштве, над уваходам або на «каньку» хаты выразалі або мацавалі разеткі з выявай знака Перуна. Гл. таксама Зьніч, печ, свечка
Крыніца: http://rv-blr.com/dictonary?alpha=&authenticity_token=7ac738a48b166025e45f6b2c67b725bd415bc85e&page=1

АГОНЬ

Агонь, адна з першасных стыхій, якая ўдзельнічала ў акце стварэння свету, у міфалагічных уяўленнях продкаў супрацьстаіць вадзе. Па адной з версіяў, агонь упершыню трапіў на зямлю разам з Перуном. Бог паслаў яго на зямлю, каб пакараць чорта, які спакусіў першых людзей свету - Адама і Еву. Чорт схаваўся за ясенем, а Бог перуном запаліў яго. З таго часу людзі пачалі разводзіць агонь і карыстацца ім.
Агонь мае амбівалентны характар: ён можа сагрэць і накарміць ("справядлівы", "свойскі"), а можа і знішчыць, спаліць ("чортаў агонь"). Асаблівай павагай карыстаўся "жывы" агонь, які здабывалі шляхам трэння двух драўляных брускоў. Ім падпальвалі саламянае пудзіла на Масленіцу, распальвалі купальскае вогнішча. На Вялікдзень тушылі "стары" агонь, а праз тры дні ў двары распльвалі такім чынам новы, "малады". Другі раз гэты ж абрад паўтаралі на Багача, Сямёна або Узвіжанне, калі спраўлялі Жаніцьбу коміна. "Жывым" агнём распльвалі вогнішчы з двух бакоў вёскі, каб засцерагчы жывёлу ад эпідэміі. Жывы агонь здабывалі падчас Купалля.
Сімволіка агню шырока выкарыстоўвалася ў вясельнай і пахавальнай абраднасці. Як надзейны ачышчальны сродак ён павінен быў знішчыць усе падробы ведзьмакоў супраць маладых, таму перад тым як вясельны поезд уедзе ў двор, у варотах палілі стары саламяны сноп.
Калі ў сям'і паміраў чалавек, то следам за труной у гаршку неслі гарачыя вугалькі, якія бралі з печы ў хаце памерлага. Гаршчок з вугалькамі пераварочвалі і ставілі на магілу. На другі або трэці дзень пасля пахавання ў двары памерлага спальвалі стружкі, якія засталіся пасля габлявання дошак для труны.
Стаўленне чалавека да агню як да жывой істоты, якая можа і дапамагчы, і пакараць, паслужыла асновай для ўзнікнення цэлай сістэмы рэгламентацый паводзін у дачыненні да агню. Забаранялася пляваць на агонь, нельга было заліваць агонь вадой, трэба было дачакацца, каб агонь сам дагарэў і патух. Катэгарычна забаранялася пазычаць агонь чужым людзям і асабліва ў вялікае свята. Каб засцерагчы сваё жытло і гаспадарку ад "перуновых стрэл", на ліштве, над уваходам або на "каньку" хаты выразалі або мацавалі разеткі з выявай знака Перуна.
Крыніца: Музей традыцыйных абярэгаў.

АГОНЬ I РАТУЕ, I ГУБIЦЬ

Адной з асноўных стыхiй-першаэлементаў Сусвету, якая ўдзельнiчала ў фармiраваннi прыроднага i культурнага наваколля чалавека, быў агонь. У народнай свядомасцi захавалася некалькi паданняў пра яго паходжанне. У адным выпадку лiчыцца, што агонь — стварэнне д'ябла. Чэрцi вынайшлi яго, калi вымушаны былi пакiнуць неба i апынулiся на Зямлi. Легенда сцвярджае, што аднойчы Бог хадзiў па зямлi разам са святымi Пятром i Паўлам. Нечакана яны ўбачылi вогнiшча, якое ахоўвалi чэрцi. Бог прыклаў да агню палку, тая i загарэлася. Чэрцi захацелi адламаць частку, якая гарэла. Тады Гасподзь ударыў палкай аб камень, пасыпалiся iскры... з таго часу людзi даведалiся, як можна здабыць агонь.
 Шэраг легендаў даюць iншае тлумачэнне. У старадаўнiя часы Творца Сусвету прагнаў з Раю Адама i Еву, а разам з iмi i таго чорта, якi спакусiў першых людзей свету. Ад грымотаў нячысцiк схаваўся пад дрэвам, але Бог дацяў яго перуновай стралой. Ясень, пад якiм сядзеў д'ябал, iмгненна загарэўся. Адам распалiў сваё цяпло ад таго агню i захаваў яго да сённяшняга дня для людзей.
 У легендах такога кшталту, безумоўна, пераважае думка аб нябесным паходжаннi агню, ён — Божы промысел. Разам з тым, у асобных тэкстах можна знайсцi падрабязны аповед пра тое, як чалавек навучыўся здабываць агонь самым старажытным спосабам: шляхам доўгага i цярплiвага трэння верацяна, замацаванага ў просценькiм тачыле, або звычайных драўляных палачак, зробленых з "моцнага дрэва".
 Адлюстраванне непрыхаванай дваiстасцi ў тлумачэннi паходжання агню — з'ява далёка не выпадковая. Рэч у тым, што агонь ад прыроды сваёй спалучаў два супрацьлеглыя пачаткi: ён мог сагрэць, накармiць, вылечыць, перасцерагчы ад эпiдэмii, паспрыяць нараджэнню дзяцей, знiшчыць або нейтралiзаваць зло, насланае чараўнiком або ведзьмаком. І разам з тым, ён здольны быў вынiшчыць заможную гаспадарку, нашкодзiць чалавеку.
 У асяроддзi ўсходнiх славян (пераважна сярод беларусаў) да нашага часу iснуюць жорсткiя забароны:
залiваць агонь вадой,  пляваць на яго,  датыкацца нажом,
 пераступаць цераз яго або казаць пра яго што-небудзь кепскае.
 У пасляваенныя часы старэйшыя хлапчукi-падлеткi ганялi коней у начное. Каб было не так страшна, яны распальвалi вогнiшча, якое гарэла аж да ранiцы. Але нiхто не залiваў яго вадой, а давалi магчымасць павольна дагарэць.
Аксана Катовiч, Янка Крук.

АГОНЬ У АБРАДАВАЙ ПРАКТЫЦЫ

Агонь i яго хатняя ўтаймавальнiца — печ — даволi шырока выкарыстоўвалiся ў шматлiкiх вясельных i памiнальных абрадах. Агонь — гэта жыватворны ачаг, якi не проста падтрымлiваў гаспадарку, але мог пэўным чынам паўплываць на лёс чалавека або прадказаць яго. Калi на змярканнi, адвячоркам гаспадыня запальвала агонь, каб можна было сесцi за прадзiва або ткацтва, а тым часам нехта з дамачадцаў лаяўся цi проста гучна гаварыў, то жанчына настойлiва перапыняла iх.
Калi дровы паварушыць качаргой i яны хутка разгарацца, гэта значыць, што адсутныя ў доме гаспадар цi гаспадыня знаходзяцца ў добрым здароўi i вясёлым настроi.
Калi збiраешся ў далёкую дарогу, перад тым як выйсцi з хаты, топку печы абавязкова трэба зачынiць засланкай.
Аб няшчасцi сведчыла поўнае затуханне жару, прыгатаванага для таго, каб распалiць цяпло назаўтра ранiцай.
Асаблiвай пашанай сярод еўрапейскiх народаў карыстаўся так званы "чысты агонь". Калi ў якой-небудзь вёсцы пачыналася эпiдэмiя яшчуру, то нехта з мужчын браў два лiпавыя або ясеневыя брускi i старанна цёр iх да таго часу, пакуль не з'явiцца язычок полымя. Гэтым агеньчыкам падпальвалi старую салому, траецкi "май", свежыя яловыя галiны. Праз густы дым праганялi ўвесь вясковы статак. А кожны гаспадар браў з вогнiшча па адной галавешцы i нёс дадому, каб запалiць уласнае цяпельца i тым самым перасцерагчы ад хваробы ўсё жывое. Агонь, здабыты такiм чынам, называлi "жывым", бо ён узнiкаў, ажываў сам, як дар прыроды.
На Беларусi вядомыя легенды i павер'i пра агонь зусiм iншага характару. Вешчунамi смерцi лiчацца так званыя "балотныя агнi". Існуе павер'е, што "балотны агонь" свецiцца ў тым месцы, дзе ляжыць труп немаўляцi. Старыя людзi перакананыя, што "балотныя агнi" часта можна ўбачыць над магiлай нядаўна спачыўшых людзей. Мiльгаючы ў начной цемры, яны лёгка могуць збiць з дарогi любога падарожнiка, каб заманiць у балота i там патапiць яго. Некаторыя распавядальнiкi казак упэўненыя, што такiя агнi загараюцца i на месцы кладаў, якiя хавае ў сабе наша зямля.
Аксана КАТОВIЧ, Янка КРУК.